شکست حیثیتی میلان و سردرگمی یوونتوس در پرونده مالاگو
 |
جووانی مالاگو، نامزد رسمی سریآ برای ریاست فدراسیون فوتبال ایتالیا شد؛ ماروتا و دلاورنتیس برنده شدند، میلان ضربه خورد و یوونتوس غافلگیر شد.
انتخاب جووانی مالاگو، رئیس پیشین کمیته ملی المپیک ایتالیا، بهعنوان نامزد رسمی سریآ برای انتخابات آینده ریاست فدراسیون فوتبال ایتالیا، برندگان و بازندگانی مشخص داشته است. در ادامه، تصویری از وضعیت باشگاههای سریآ در این ماجرا ارائه میشود.
در میان برندگان، بدون تردید باید از جوزپه ماروتا، رئیس باشگاه اینتر، و اورهلیو دلاورنتیس، رئیس باشگاه ناپولی، نام برد.
ماروتا نقش اصلی را در پیشبرد نامزدی این مدیر باتجربه اهل رم ایفا کرد؛ فردی که در ابتدا با تردید برخی باشگاههای کوچک مواجه بود، زیرا آنها نگران بودند که در صورت حمایت باشگاههای بزرگ از مالاگو، او برای کاهش تعداد تیمهای سریآ از 20 به 18 تیم فشار وارد کند.
همچنین، همانطور که در سرمقاله شنبه گذشته اشاره شده بود، برخی رؤسای باشگاهها نسبت به جایگاه سیاسی مالاگو نیز تردید داشتند؛ بهویژه اینکه تصور میشد او هماهنگی چندانی با دولت جورجیا ملونی و بهخصوص وزیر ورزش، آندرهآ آبودی، ندارد.
این مسئله کماهمیت نبود، زیرا مدیران باشگاهها بیش از گذشته معتقدند بدون همکاری با دولت، اجرای اصلاحات مورد نیاز فوتبال ایتالیا دشوار خواهد بود. از جمله این اصلاحات میتوان به بحران زیرساختها، بازگرداندن احتمالی قانون رشد اقتصادی یا اقدامات مشابه مالیاتی اشاره کرد.
بهنظر میرسد سفر ناگهانی ماروتا به رم در هفته گذشته، جایی که او با همشهری و دوست خود جیانکارلو جورجتی، وزیر قدرتمند اقتصاد و دارایی دولت ملونی دیدار کرد، به او کمک کرد تا استدلالهای لازم برای اطمینانبخشی به بسیاری از رؤسای باشگاهها را در نشست امروز لیگ ارائه دهد. هرچند بعید است این دولت پیش از انتخابات آینده، تصمیماتی جدی برای حمایت از فوتبال اتخاذ کند.
دلاورنتیس؛ برنده دیگر ماجرا
دیگر برنده این پرونده، اورهلیو دلاورنتیس بود. او که از مدتها قبل سفر کاری به ایالات متحده را برنامهریزی کرده بود، میدانست نمیتواند از داخل ایتالیا روند تحولات را دنبال کند؛ جایی که تصمیمات نهایی در حال شکلگیری بود.
او با زیرکی مدیریتی، پس از استعفای گابریله گراوینا، بلافاصله حمایت رسمی خود را از مالاگو اعلام کرد و گفت:
«اگر مالاگو مدیریت فوتبال ایتالیا را به دست بگیرد، خیلی سریع دوباره اوج خواهیم گرفت. برای شروع دوباره باید همهچیز از فردا صبح از نو آغاز شود. اگر او وارد این حوزه شود، ظرف دو سال دوباره قدرتمند خواهیم شد. »
به این ترتیب، دلاورنتیس نیز نام خود را در میان حامیان اصلی نامزد پیروز ثبت کرد.
ضربه به میلان و ناآمادگی یوونتوس
در میان بازندگان، نمیتوان از میلان و یوونتوس نام نبرد؛ دو باشگاهی که با وجود تاریخ و اعتبار بزرگ خود، در ابتدا از سرعت عمل اینتر و ناپولی غافلگیر شدند.
میلان تلاش کرد با مطرح کردن نام آدریانو گالیانی وارد رقابت شود، اما این اقدام در نهایت نتیجهای معکوس داشت. تنها چند ساعت پس از انتشار خبر این گزینه از سوی روزنامه کوریره دلاسرا، خود گالیانی که مدیرعامل پیشین میلان و مونتزا بود، از نامزدی کنار کشید و همین مسئله ضربهای علنی به باشگاه میلان وارد کرد.
گالیانی که رابطه نزدیکی با ماروتا دارد، بهخوبی میدانست نامزدی او بسیار دیر مطرح شده و حمایت لازم را نخواهد داشت. افزون بر این، او به نزدیکی با کلودیو لوتیتو، رئیس باشگاه لاتزیو، شناخته میشود. این دو نهتنها همحزبی در گروه فورزا ایتالیا در سنا هستند، بلکه سالها نیز در موضوعات فوتبالی همسو بودهاند.
لوتیتو پس از شکست نامزد مورد حمایت خود، لورنزو کازینی، برابر اتزیو سیمونلی در انتخابات ریاست لیگ سریآ سال گذشته، همچنان نزد بسیاری از رؤسای باشگاهها چهرهای نامطلوب تلقی میشود.
یوونتوس؛ انفعال نگرانکننده
یوونتوس که در ابتدا از فعالیتهای ماروتا ناراضی بود، در ادامه با نوعی انفعال و سکون مواجه شد و تنها در نهایت به جمع حامیان مالاگو پیوست.
چنین کمبود ابتکار عملی در پروندههایی با این سطح اهمیت، برای باشگاهی که بیشترین تعداد هوادار را در ایتالیا دارد، قابل قبول نیست.
این مسئله احتمالاً نشان میدهد جورجو کیهلینی، با وجود استعداد مدیریتی، هنوز برای چنین نبردهایی تجربه کافی ندارد و دامین کومولی، مدیرعامل باشگاه، که هنوز تسلط کاملی به زبان ایتالیایی ندارد، شاید فعلاً مناسب چنین مسئولیت حساسی نباشد. زیرا در فضای سیاسی و مدیریتی فوتبال ایتالیا، گاهی نیمجملهها و ناگفتهها تعیینکنندهترین عوامل هستند.
